Jasne, udokumentowane odpowiedzi na pytania, które najczęściej zadają ciekawscy podróżni i miłośnicy historii.
Nie pochodzi on od kolein rzymskich rydwanów, jak często głoszą memy w internecie. George Stephenson po prostu przyjął rozstaw 4 ft 8 in, stosowany na kolejkach węglowych w Northumberland. Podczas budowy Liverpool and Manchester Railway inżynierowie dodali dodatkowe pół cala, aby poprawić prześwit kół na ciasnych łukach, co ustaliło rozstaw 4 ft 8½ in (1,435 mm) jako brytyjski i międzynarodowy standard.
W 1857 roku John Ramsbottom zaprojektował wodopoje dla London and North Western Railway. Płytkie koryta o długości do ćwierć mili układano między szynami. Opuszczenie czerpaka z tendra lokomotywy przy prędkości 60 mph wykorzystywało pęd pociągu, by wtłoczyć wodę bezpośrednio do zbiornika tendra, dzięki czemu nie trzeba było długo stać przy wieżach wodnych.
Dźwięk pochodzi od niewielkich szczelin między odcinkami szyn połączonych żelaznymi łubkami. Te szczeliny dylatacyjne były niezbędne, aby szyny nie wyginały się w upałach. Na nowoczesnych liniach z bezstykowymi szynami zgrzewanymi ciężkie betonowe podkłady i sprężyste klipsy pochłaniają naprężenia rozszerzalności, dzięki czemu pociągi płyną bezgłośnie.
Stalowe koła toczące się po gładkich stalowych szynach generują zaskakująco mało tarcia. Gdy rosa, deszcz lub zgniecione liście pokryją główkę szyny śliskim filmem, sprężone powietrze wdmuchuje suchy piasek kwarcowy przed koła, aby przywrócić przyczepność podczas przyspieszania i hamowania.
Na mocy ustawy o regulacji kolei z 1844 roku operatorzy kolei byli zobowiązani do zapewnienia co najmniej jednego taniego pociągu dziennie, przewożącego pasażerów III klasy za nie więcej niż jednego pensa za milę. We współczesnych czasach określenie to nieformalnie opisuje kurs-widmo, kursujący o nietypowych porach wyłącznie po to, by spełnić minimalne wymogi prawne, bez wszczynania formalnych postępowań o zamknięcie linii.
Przed kolejami każde miasto ustawiało zegary według lokalnego południa słonecznego. Gdy pociągi zaczęły pokonywać długie dystanse w ciągu godzin, lokalne różnice czasu uniemożliwiły koordynację rozkładów jazdy i powodowały śmiertelne zderzenia na liniach jednotorowych. W listopadzie 1840 roku Great Western Railway wprowadziło czas londyński wszędzie, torując drogę międzynarodowym strefom czasowym.
Na samym początku kolei biały oznaczał wolną drogę, zielony ostrzeżenie, a czerwony niebezpieczeństwo. Jednak jeśli w nocy czerwone szkło wypadło z latarni sygnałowej, światło niebezpieczeństwa wyglądało jak białe, co prowadziło do poważnych zderzeń. Na początku XX wieku inżynierowie ustandaryzowali zielony jako wolną drogę, czerwony jako niebezpieczeństwo, a żółty jako ostrzeżenie.
Wykonawcy robót inżynieryjnych w epoce wiktoriańskiej układali tymczasowe drewniane i lekkie żelazne tory do przewozu ziemi, skał i maszyn. Gdy podtorze zostało wyrównane i podsypane tłuczniem, ułożono ostateczne tory i nazwano je „permanent way”, aby odróżnić je od tymczasowych torów wykonawców.
Prześlij swoje pytanie o kolej do naszego działu badawczego w celu oceny archiwalnej.
Zadaj pytanie o kolejPliki cookie w tym serwisie Niektóre pliki cookie są potrzebne, aby strona działała. Inne pomagają nam zrozumieć, jak jest używana. Swój wybór możesz zmienić później. Czytaj więcej